اثر پلتزمن که به عنوان «فرضیه جبران» نیز شناخته میشود، یک نظریه اقتصادی است که نشان میدهد افزایش قوانین ایمنی یا فناوری میتواند منجر به افزایش رفتار مخاطرهآمیز شود.نام این تئوری از نام اقتصاددان سام پلتزمن گرفته شده است که آن را در مقاله ای در سال 1975 در مورد تأثیر مقررات ایمنی خودرو بر رفتار رانندگی ارائه کرد.
نمونه ای از این موضوع این است که شخصی سوار ماشین می شود، کمربند ایمنی خود را با احتیاط می بندد و آینه های خود را تنظیم می کند، اما سپس به سرعت به سمت بزرگراه شتاب می گیرد.در این مورد، اطمینان از بستن کمربند ایمنی و تنظیم صحیح آینه ها، احساس امنیت کاذبی ایجاد می کند که منجر به این باور غلط می شود که سرعت غیرمجاز به اندازه واقعی خطرناک نیست.
درک اثر پلتزمن برای سیاست گذاران، رهبران کسب و کار و افراد ضروری است تا تصمیمات آگاهانه ای اتخاذ کنند که به طور موثر بین ایمنی و رفتارهای ریسک پذیر تعادل برقرار کند.
تاریخچه
اثر پلتزمن اولین بار توسط سام پلتزمن اقتصاددان در مطالعه خود با عنوان “اثرات مقررات ایمنی خودرو” که در مجله اقتصاد سیاسی در سال 1975 منتشر شد، معرفی شد. در اواخر دهه 1960، اقدامات ایمنی جدید خودرو مانند الزامات کمربند ایمنی و فناوری های بهبود یافته ایمنی خودرو معرفی شد و پلتزمن می خواست مطالعه کند که آیا این اقدامات منجر به کاهش نرخ مرگ و میر خودروها می شود یا خیر.
در نهایت، پلتزمن دریافت که هیچ کاهشی در میزان مرگ و میر خودرو وجود ندارد و این نظریه به این دلیل است که رانندگان احساس امنیت بیشتری میکنند و بنابراین احتمال بیشتری دارد که تصمیمات رانندگی پرمخاطرهتری بگیرند، که در نتیجه احتمال وقوع تصادف خودرو را افزایش میدهد. این نظریه بعدها به عنوان اثر پلتزمن شناخته شد.پس از انتشار مقاله پلتزمن در سال 1975، چندین محقق دیگر نیز مطالعات مرتبط با رفتارهای پرخطر را انجام دادند.
به عنوان مثال، جان آدامز، استاد جغرافی در دانشگاه کالج لندن، در سال 1981 مطالعهای را در مورد تأثیر کمربند ایمنی بر تلفات جادهای منتشر کرد که در پاسخ به بررسی دولت بریتانیا برای اجرای قانون کمربند ایمنی بود.به گفته آدامز، «به نظر می رسد اقداماتی که از رانندگان در برابر عواقب رانندگی بد محافظت می کند، رانندگی بد را تشویق می کند.
تأثیر اصلی قانون کمربند ایمنی، تغییر بار خطر از آنهایی است که از قبل در خودروها به بهترین شکل محافظت میشوند، به آسیبپذیرترین افراد، عابران پیاده و دوچرخهسواران، خودروهای بیرونی.همراه با یافتههای پلتزمن، این یافتههای دیگر مربوط به چگونگی تأثیر ادراک ریسک بر رفتار، تحت مفهوم «غرامت ریسک» دستهبندی شدند.
با بسط یافتههای پلتزمن، در حال حاضر از جبران خطر برای توصیف اینکه چگونه افراد رفتارهای خود را بر اساس درک خود از خطر تنظیم میکنند، استفاده میشود، به طوری که مردم وقتی معتقدیم خطر بیشتری وجود دارد، بیشتر مراقب هستند و زمانی که احساس میکنیم محافظت میشویم، کمتر مراقب هستند.
چگونه اثر پلتزمن کار می کند
توضیح: این مدل بیان می کند که مداخلات ایمنی منجر به رفتار جبرانی می شود، جایی که افراد اقدامات خود را در پاسخ به سطوح خطر درک شده تنظیم می کنند و اغلب مزایای ایمنی مورد نظر را باطل می کنند.
مثال 1: افزایش ویژگی های ایمنی در خودروها
![اثر پلتزمن](https://yagoubrohe.ir/wp-content/uploads/2024/06/1.png)
توضیحات: با اضافه شدن ویژگیهای ایمنی مانند کیسه هوا و سیستمهای ترمز ضد قفل، رانندگان ممکن است احساس امنیت بیشتری کنند و رفتارهای رانندگی پرخطرتری مانند سرعت غیرمجاز یا نبستن کمربند ایمنی داشته باشند.
تجزیه و تحلیل: این اثر پلتزمن را در عمل نشان می دهد، زیرا ویژگی های ایمنی افزایش یافته ممکن است منجر به کاهش متناسب در تصادفات خودرو به دلیل ریسک جبرانی نشود.
مثال 2: وسایل ورزشی و محافظ
توضیحات: در ورزش های فیزیکی، افزایش استفاده از وسایل حفاظتی مانند کلاه ایمنی و بالشتک ممکن است بازیکنان را به بازی تهاجمی تر ترغیب کند که به طور بالقوه منجر به میزان بالاتر آسیب می شود.
تجزیه و تحلیل: این مثال نشان می دهد که چگونه اثر پلتزمن می تواند در ورزش ظاهر شود، با اقدامات حفاظتی بهبود یافته که لزوماً با میزان آسیب کمتر مرتبط نیست.
چگونه از اثر پلتزمن در تصمیم گیری خود استفاده کنید
نکات عملی: هنگام اجرای اقدامات ایمنی، رفتارهای جبرانی بالقوه ای که ممکن است ایجاد شود را در نظر بگیرید. رویکردی متعادل را هدف قرار دهید که ایمنی را بدون تشویق به اقدامات مخاطره آمیز افزایش دهد.چالش ها و ملاحظات: به پیچیدگی رفتار انسان و روش های متنوعی که افراد ممکن است به مداخلات ایمنی پاسخ دهند، توجه داشته باشید.
چالش ها
شواهد متفاوتی در مورد اثر پلتزمن و اینکه آیا نتایج حاصل از مطالعه پلتزمن در سال 1975 معتبر هستند وجود دارد. به عنوان مثال، تجزیه و تحلیل دادههای اصلی پلتزمن در سال 1977 خطاهای متعددی را نشان داد و بهعلاوه نشان داد که مدل مورد استفاده توسط پلتزمن در پیشبینی میزان مرگ و میر پیش از مقررات شکست خورده است.
علاوه بر این، در حالی که برخی از مطالعات نشان دادهاند که اقدامات ایمنی میتواند با افزایش رفتارهای پرخطر مرتبط باشد، مطالعات دیگر نشان دادهاند که هیچ شواهدی مبنی بر تاثیر اقدامات ایمنی بر رفتار پرخطر وجود ندارد.
برای مثال، برخلاف یافتههای پلتزمن، مطالعهای که در سال 2003 انجام شد، شواهدی مبنی بر اینکه افزایش استفاده از کمربند ایمنی تأثیر قابلتوجهی بر رفتار رانندگی داشته باشد، پیدا نکرد. در واقع، این مطالعه نشان داد که بستن کمربند ایمنی در واقع با کاهش تعداد تلفات رانندگی مرتبط است
نتیجه
شناخت و کاهش اثر پلتزمن در ایجاد تدابیر ایمنی که واقعاً خطر را کاهش میدهد، بدون تشویق ناخواسته رفتارهای بیملاحظه، کلیدی است.